بررسی تطبیقی پایان جهان در اسطوره های ایران، هند و اسکاندیناوی
مهدی احمدی
سید کاظم موسوی
وجود پایانی برای هستی، از مهمترین درگیریهای ذهنی انسان است. این دغدغه ذهنی، به نوعی در اسطوره ها نمود يافته است. بررسی نگرش به پایان جهان در اسطوره های ایران، هند و اسکاندیناوی، محور اصلی این پژوهش است. در این بررسی فرض بر این است با وجود تفاوت های ظاهری، این سه اسطوره اغلب دارای ساختار و بن مايه های مشترکی هستند. باور به دوری بودن آفرینش اساس وجود قیامت در هر سه اسطوره است؛ آفرينش از یک نقطه شروع می شود، از عصري طلايی عبور می کند و در طول زمان، به فرتوتی دچار می شود. خدایان با از بین بردن جهان فرتوت، جهانی نو و تازه می آفرینند. این فرتوتی در ایران به کامل شدن آفرينش منتهی می شود، در هند باعث از بین رفتن همه چیز و خلق دوباره کاینات می شود. در اسکاندیناوی، با از بین رفتن جهان و خدایان، دو انسان نجات می یابند و نسل جديد بشر، هستی می یابد. چرخه مرگ و آفرينش چرخه ای دایمی است و پايان جهان، پايان آفرينش نیست. در پایان جهان، با رسیدگی به اعمال انسان، بر دوری بودن این چرخه تأکید می شود. در این تحقیق کلیت اسطوره ها به صورت تحلیلی مقایسه ای بررسی شد و شباهت ها و تفاوتها مشخص گردید.
ادامه مطلب > > > >