سخنرانی دکتر نصرالله حکمت
با عنوان «چه هایی ایمان پیشافلسفی»

سلسله مباحث ایمان پیشافلسفی

جلسه چهارم

قسمت دوم

( بخش اول)

در اين بخش دكتر حكمت ابتدا به نحو موجز به مرور بحث ايمان پيشافلسفى و ضرورت آن در تحقق فلسفه در فلسفه اسلامى مى پردازند. از اينجا ضرورت يك ادبيات متناسب با ايمان پيشافلسفى به اثبات مى رسد. بر اين مبنا در نظر ايشان، آثار فارابى و ابن سينا شامل يك تلاش و كوشش جهت خلق زبانى متفاوت از افلاطون و ارسطو است اما در عين حال، آثار ايشان همچنان فضاى فلسفى فاقد ايمان پيشافلسفى را داراست.

تاريك سازى و بداهت زدايى راه و روشى است براى گشودن ادبياتى فلسفى كه متناسب با ايمان پيشافلسفى باشد. ايشان به ادامه بحث نقدى از ماهيت در فلسفه ارسطو مى پردازند و نشان مى دهند كه اين مفهوم خالى از بستر ايمان پيشافلسفى است. فضاى مقولى ارسطويى اساساً مولود يك جهان بسته و غير مسبوق به ايمان پيشافلسفى است. جهت بداهت زدايى، ساختار اين مفهوم باز مى شود و بعد از آن تاريك زدايى انجام مى شود.

در اين فضا است كه ما آماده شنيدن مى شويم.

در زبان عربى پيشا فلسفى

 « مائييت»اساساً يك فضاى بسته و ذات ثابت نيست بلكه فضايي سيال و ذاتى غير ثابت دارد.

صحبت از ايمان پيشافلسفى در باب مائييت اين ايمان است و نه ماهيت آن.

در ادامه به بحث از انسان ازلى و لزوم شنيدن در فضاى تاريك مى پردازند همچنين به بحث از وجود در بستر ايمان پيشافلسفى پرداخته و با روش بداهت زدايى و تاريك سازى، ساختار اين مفهوم را واسازى مى نمايند.

در نظر ايشان، وجود نخست به معناى پيدايى است كه مى تواند مساوى ظهور باشد. شى را آن گونه كه ظاهر مى شود مى يابيم و اين سير به سمت چه هايى شى و حضور آن است. حضور و مائيت جارى و سيال شى است كه پشتوانه ظهور آن قرار مى گيرد و به تناسب سياليت شخص براى او ظاهر مى شود.

اگر شى ظهور و حضور دارد، انسان هم ظهور و حضور دارد…

این سخنرانی را از اینجا گوش کنید:

منبع:

@nasrollahhekmat

شرح تصویر: Sandro Botticelli Natività mistica Mystic Nativity, 1501