خوانش شعر «مرگ ناصری» از منظر آرای لكان

نرگس مرادی

علی تسليمی

محمدعلی خزانه دارلو

يكي از پركاربردترين رويكردهاي نظريه ادبي معاصر، نقد روان­كاوانه است. با كاربرد اين نظريه در خوانش متون ادبي، مي­توان به لايه ­هاي زيرين آثار ادبي پي برد. اين نوشتار، با بهره­گيري از مفاهيم بنيادي نظريه روان كاوي ژاك لكان، روان كاو نو فرويدي، كاربرد اين مفاهيم را در شعر معروف «مرگ ناصري» شاملو نشان مي­دهد. ابتدا براي رسيدن به هدف مقاله، چارچوب روان كاوانه لكان توضيح داده مي­شود كه در بردارنده مفاهيمي چون امرخيالي، امر نمادين، امر واقعي، اُبژه ديگري كوچك و ديگري بزرگ است. سپس با كمك اين مفاهيم، شعر«مرگ ناصري» شاملو به منظور دستيابي به لايه­هاي پيچيده و مباحث ضمني، نقد و تحليل مي­شود. عيسي در ناصره متولد شد، از اين رو شاملو او را ناصري مي نامد. ناصري كسي است كه مي­خواهد با گسترش رحم خود، جامعه را در جهت ديگريِ بزرگ نجات بخشد. اين ويژگي در امر نمادين رخ مي­دهد، اما معمولاً رحم و دوست داشتن بعد از دنياي خيالي اتفاق نمي­افتد. اين بررسي، نوعي تحليل متني براي شناخت هرچه بيشتر لايه هاي ضمني و پنهان شعر را به دست مي دهد.

ادامه مطلب

منبع: http://www.ensani.ir/storage/Files/20161211152616-10072-5.pdf > > > >