دربارۀ زبان به طور کلی و دربارۀ زبان انسان
نویسنده: والتر بنیامین
مترجم: امید مهرگان
خطوط اصلي فلسفه زبانِ به نوعی رازورانۀ بنیامین را می توان در چند مقاله نخستين او جست. «رسالت مترجم» در باب قوۀ محاکات پیشگفتار روش شناسی، بر خاستگاه سوگنامه آلمانی و نیز شاخص ترین آنها مقالۀزبان شناسی الهیاتی «درباره زبان به طور کلی و درباره زبان انسان» فلسفه زبان بنيامين منشی اسطوره ای دارد و جان كلام آن، گذار از کارکرد ابزاری و واسطه مند زبان به وجه رسانه ای و درون ذاتی زبان است. از این حیث در برابر سویه های مرسوم نگرش به زبان در میان همعصران خود قرار می گیرد. زبان ابزار نیست، رسانه است، مضامين ذهنی نه از طریق زبان، بلکه در زبان متجلی می شدند. از این رهگذر او به نفی این هماني جوهر ذهنی و جوهر زبانی می رسد. الهيات، زبان و تاریخ سه عنصری هستند که در انديشۀ بنيامين از پیوستگی و ارتباطی خاص با هم برخوردارند و تفکیک آنها از یکدیگر امکان پذیر نیست، می توان گفت درک مسيانيسم بنیامین و نگرش او به تاریخ – بویژه در «تزهای فلسفه تاريخ» او – مبتنی بر درک فلسفه زبان اوست. آر. يوليوس مولمان (R. Julius Muhlemann) در مقاله ای به نام «نسبت ماترياليسم تاریخی و الهیات در تزهای فلسفه تاریخ بنیامین» می نویسد:
«بنیامین در مقاله زبان شناسی الهیاتی «درباره زبان به طور کلی و دربارۀ زبان انسان» به یاری اسطوره آفرینش در عهد عتيق، طرح یک مدل تاريخ سه مرحله ای با جهت گیری زبانی را می ریزد که توصیفگر تاريخ زوال بشري است و از پی این تاريخ زوال، باز تولیدی می آید. وی از خلال گنجانیدن زبان در متافیزیک، نخستین گام را در تفسير الهياتی زبان در چارچوب اسطورۀ یهودی – مسیحی آفرینش برداشته است.»
ادامه مطلب > > > >